Եղբայրության սոս որպես
Մեր վրաց ընկերը, իմ եղբայր Գեորգի Մոմցելիձեն հետևողական ինձ էր փնտրում, և երեկ մենք խոսեցինք։ Իր երիտասարդ ընտանիքի՝ սիրելի կնոջ՝ Թիկոյի ու չորս երեխաների անունից, Թբիլիսիի իր ղեկավարած, թիվ 98 մեր գործընկեր դպրոցի անունից մեր շուտափույթ հարաբերությունների-կամուրջների բնականությունը, բանուկությունը վերականգնելու անկեղծ ողջույններ է փոխանցում, իսկ ինձ՝ իմ ընտանիքով, թեկուզ հիմա, պատրաստ է գալ ու ուղեկցել Թբիլիսի։
- Վրաստանի դռները բոլորիդ առաջ միշտ բաց են, բատոնո Աշոտ, փոխանցեք, խնդրեմ։
Բայց իմ միտքը Վրաստան ուղևորության վրա չի կենտրոնանում, Հայաստանում այս պահին բոլորս անելիք ունենք։
Մեր առողջապահական համակարգն այնքան կենսունակ է ու արժանապատիվ, հայաստանյան հասարակությունն այնքան կարող է ու կենդանի, որ չի հաշտվի որևէ պատճառաբանությամբ հիվանդանոցի, հիվանդասենյակի, բժշկի հերթի սպասող տասնյակ ու տասնյակ մարդու փաստի հետ, ինչ է թե՝ մեզ անծանոթ վիրուս է, թեկուզ՝ թագով, հայտնվել մեր կյանքում։ Ամեն ինչ բացատրություն ունի, բայց սա, որ օրը ցերեկով, մեր աչքի առաջ մեր հարազատը անհետաձգելի բուժօգնության, բժշկի կարոտ լինի, երբեք։ Մեռած հո չե՜նք։ Ո՞րն է խնդիրը․ բարեկարգ, համապատասխան հարդարանքով, վատ օգտագործվող, փոխարինելի մակերեսներ չկա՞ն, որ ժամերի ընթացքում կարելի է հատկացնել այս նպատակին։ Հասցեներ ասեք, գիշեր-ցերեկ անենք, դատարկենք, մաքրենք․․․
Թեկուզ «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի Մայր դպրոցը, ձեր ընտրությամբ կրթահամալիրի ամեն մի շինություն։ Մեր ձեռքով, մեր գործի հեղինակներով ամեն ինչ անենք, հերթապահենք․․․ Առողջապահական գործի մասնագետներ չկա՞ն, բուժակներ, բժիշկներ։ Փնտրենք մեր մեջ՝ պահեստազորում, ընտանիքներում, աշխատավայրերում։ Կան։ Օր առաջ վերապատրաստեք։ Ձա՛յն հանեք, միջոցնե՞ր չկան։ Կան, իհարկե. մեր, յուրաքանչյուրիս հարազատի ու նրա կյանքի մասին է խոսքը։ Համավարակի դեմ օգնության համար պետական անվճար-երաշխավորից բացի մասնավոր առողջապահական ծառայությունների ցանց ստեղծենք առողջապահական, սկսած թեստավորումից, խորհրդատվությունից...
Ինքնավստահության պակա՞ս կա, ինչ-ինչ պայմանավորվածությունների թելադրա՞նք. կանչեն, ասեն, զանգեն գոնե։ Նեղացվածության, սառը հարաբերությունների, օտարման շրջանը հաղթահարելու կիրակի է։
Անելի՞քը լավ չենք պատկերացնում․ բայց չէ՞ որ կան մարդիկ, որ պատկերացնում են։ Առողջապահական մասնավոր հատվածն այսօր ինքնաբուխ իր վրա է վերցրել հարվածի մի մասը։ Ինչո՞ւ նրանց չներգրավել՝ վարակի հաղթահարման մենեջմենթը գրագետ, միասնական կազմակերպելու համար։
Մեր առողջապահության համակարգի՝ պետական, թե մասնավոր, խոշոր, հայտնի կառույցների ղեկավարներ, առողջապահության հայտնի գործիչներ, համեցեք, առաջ եկեք, պարոնայք Քուշկյան, Բաբլոյան, Արա Մինասյան, Արմեն Մուրադյան, Արարատ Մկրտչյան, Նիկոլայ Դալլաքյան, Արմեն Չարչյան, Ասատուր Ասատրյան․․․ շարունակեք, ինքնառաջադրվեք։ Կներեք որևէ դասակարգման համար. հասարակության, անձամբ ինձ համար կարևոր է ձեզ լսելը։ Վերցրեք, ընդարձակեք ձեր ունեցած-արածը, ձեր շուրջ հավաքեք, որ գործը թափով արվի։ Շնորհակալ ենք։ Կորոնավիրուսը կհաղթահարվի՞ առանց նոր քայլի։ Անծանոթ, քիչ ծանոթ, ինքնուրույն առողջապահական անձնական գործ ստեղծած մասնագետ-կազմակերպիչներ, ավելի լսելի, հետևողական դարձրեք ձեր ազդեցությունը, մասնակցությունը յուրաքանչյուրի․․․ Բաց մի պլատֆորմով հասարակական հսկողության տակ պահենք այս նախաձեռնությունը՝ քաղաքացիական, հումանիստական, առողջապահական՝ յուրաքանչյուրի միանալու պահից։
Վարակի շրջանը, թվում էր, պիտի մեզ օգներ՝ իրար նորից գտնելու՝ հենց մեր ներսում ու նաև մեր հարևանների հետ։ Այսօր հենց պիտի սկսենք գտնել իրար հետ նորից խոսելու, ընդհանուր թշնամուն հաղթելու համար միավորվելու ձևը։ Պատերա՞զմ է, բա թիկունք-քաղաքացիական-մասնագիտական հասարակությունն ինչո՞ւ չի ներգրավվում, բա համընդհանուր զորահավաք-համախմբումը ինչո՞ւ չի հայտարարվում-կազմակերպվում։
Ես պատրաստ եմ այս գործի սուրհանդակը լինելու։ Եղբայր ենք մենք։
Իսկ Երևանից Թբիլիսի մեքենաներով, ուղղաթիռներով, ինքնաթիռով տասնյակ հիվանդ տեղափոխելը կլինի մեր դարավոր եղբայրության ռեստարտը։ Ավելի պահանջված պարտադրա՞նք, երբ այնքա՜ն գործ ունենք երկու ժողովուրդներով անելու։
Միշտ ձեր՝ Աշոտ Բլեյան