Սահմանադրական կարգը տապալելու հանցակազմը ծայրաստիճան անորոշ է.Արամ Վարդևանյան
Սահմանադրական կարգը տապալելու այսօրվա հանցակազմի՝ վաղեմության ժամկետ ունենալ կամ չունենալը ոչ մի իրավական նշանակություն չի ունենալու, որովհետև այդ հանցակազմը ծայրաստիճան անորոշ է: Tert.am-ի հետ զրույցում այս տեսակետը հայտնեց փաստաբան Արամ Վարդևանյանը՝ անդրադառնալով «Բարգավաճ Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Գևորգ Պետրոսյանի ներկայացրած՝ «ՀՀ Քրեական օրենսգրքում փոփոխություն կատարելու մասին» նախագծի՝ այսօր ԱԺ-ում մերժմանը:
Հիշեցնենք, որ նախագծով առաջարկվում էր Քրեական օրենսգրքում «Սահմանադրական կարգի տապալում» հոդվածն ավելացնել այն հոդվածների կողքին, որոնց համար վաղեմության ժամկետ չի կիրառվում:
«Հստակության այն դեֆիցիտը, որ ունի այս հոդվածը, իրական կյանքում չի կարող կիրառվել կամ գործել, հետևաբար, նախ պետք է մտածել հենց նույն սահմանադրական կարգը տապալելու հանցակազմի հոդվածի հստակեցման, որոշակիության մասին, հետո միայն մտածել՝ արդյոք վաղեմության ժամկետը պե՞տք է կիրառվի, թե՞ ոչ: Այսօրվա Քրեական օրենսգրքի 300,1 հոդվածը ոևէ կերպ չի համապատասխանում որոշակիության ստանդարտին, մինչդեռ քրեական օրենսգրքի ցանկացած հոդված պետք է ունենա շատ ավելի բարձր աստիճանի որոշակիություն, քան այլ իրավունքի տիրությում գտնվող փաստաթղթեր»,-պարզաբանեց փաստաբանը:
Նրա կարծիքով՝ Սահմանադրական կարգի տապալումը որևէ կերպ չի կարող նույն սանդղակի մեջ լինել, ինչ մարդասիրական հանցագործություններն (օրինակ՝ ցեղասպանությունը) են, որոնց համար վաղեմության ժամկետ չի տարածվում: «Ինքս նաև միջազգային փորձն ուսումնասիրելիս նման պրակտիկայի չեմ հանդիպել, որ այդ տեսակ հանցագործությունները, որոնց վտանագավորության աստիճանը, իհարկե, միջինից բարձր է, վաղեմության ժամկետ չտարածվի»,-ասաց նա:
Իրավաբանը ուշադրություն հրավիրեց այլ հանգամանքի վրա, որը, ըստ Վարդևանյանի, պետք է ուսումնասիրվի օրենսդրական նախաձեռնության հնարավորություն ունեցող սուբյեկտների կողմից:
«Մենք մեր Քրեական օրենսգրքում ունենք վաղեմության ժամկետի այնպիսի ձևակերպում, որտեղ հարցը թողնվում է դատարանի հայեցողությանը: Ենթադրենք, եթե արարքի համար նախատեսված է ցմահ ազատազրկման հնարավորություն, կարող է գործել վաղեմության ժամկետ, բայց Քրեական օրենսգիրքն այն թողնում է դատարանի հայեցողությանը, բայց ինչպես է դատարանը որոշում այդ հայեցողությունը, ոչ մի մեխանիզմ չկա»:
Նա նաև խնդրահարույց համարեց, որ բազմաթիվ քրեական գործեր են հարուցվում այնպիսի արարքների համար, որոնց դեպքում վաղեմության ժամկետը փաստացի անցել է: «Սա այն հնարավորություններից է, որը կա հայեցողական լիազորության մեջ: Պետք է բացառել ցանկացած նման գործողություն, երբ ինքնին արարքն արդեն վաղեմության ժամկետն անցած է, և քրեական հետապնդում է հարուցվում: Նման դեպքերի համար պետք է քրեական պատասխանատվությունը շատ ավելի խստացնել»,-ասաց Արամ Վարդևանյանը: