Հանքի բացման դեմ ծավալվող հանրային դիմադրությունը հայրենի եզերքի ինքնապահպանության առողջ բնազդի դրսևորում է
Հարգելի Նիկոլ Փաշինյան,
Նախագահ Հայաստանի կառավարության,
-------------------------------------------------------
եթե թույլ տաք, կներկայացնեմ իմ մի քանի նկատառումները Ամուլսարի շահագործման վերաբերյալ Ձեր վերջին ելույթի առթիվ:
1. Նախ ցանկանում եմ մեկ անգամ ևս հաստատել, որ հանքի բացման դեմ ծավալվող հանրային դիմադրությունը ոչ կամակորություն է, ոչ կառավարության դեմ ընվզելու պատրվակ, ոչ էլ, առավել ևս, ինչ-որ երևակայական «հակահեղափոխական ուժերի» սադրանք: Այդ դիմադրությունը հայրենի եզերքի ինքնապահպանության առողջ բնազդի դրսևորում է, իմաստավորված բնապահպանական, իրավապաշտպան և գիտական հանրության ներկայացրած համոզիչ փաստարկներով: Այդ դիմադրությունը Հայաստան-օրգանիզմի ունեցած դեռևս կենսունակ իմունիտետի վկայությունն է:
2. «Բա ինչ կասեն..» , «Բա ինչ կլինի, եթե...» ու նման կարգի մտահոգությունները և «անմեղ-մեղավորի» կեցվածքը նոր կառավարության կողմից, չեն դիմանում որևէ առողջ քննադատության: Ասում եք - բա շահագործող կողմը չի հարցնի՞, բա ինչու եք հանդուրժում Հայաստանի մնացյալ բաց հանքերի գործունեությունը, չէ որ նրանք հենց հիմա բնապահպանական աղետների աղբյուր են: Սա, կներեք, օտարին սազական հարցադրում է. իբրև «մի աղետ ավելի, մի աղետ պակաս, ձեր ողջախոհությունը հենց Ամուլսարի վրա բռնե՞ց»: Թանկագին Նիկոլ, այն, որ Հայաստանի ընդերքը օտարները հոշոտել են բորենիների նման, միթե ողջամիտ փաստարկ է նոր բորենիների մոտիկ թողնելու համար:
3. Բայց այս «մտավախությունը» մեկ անգամ ևս հուշում է, որ «Ամուլսարի հարցը» կարող է լուծում ստանալ միայն և միայն Հայաստանի հանրապետության ընդերքի և հանքարդյունաբերական ձեռնարկությունների կարգավիճակի օրենսդրական բարեփոխումների համատեքստում:
4. Նախկինում առաջարկել եմ, հիմա էլ պնդում եմ - այս խնդրի լուծումը պետք է հետաձգել առնվազն 6-8 ամսով, իսկ այդ ընթացքում խորհրդարանին առաջարկել հանդես գալու Հայաստանի ընդերքի և հանքարդյունաբերության բարեփոխման վերաբերյալ օրենքի (ընդերքի ռեֆորմի) նախագծով:
5. Հարգելի վարչապետ, թույլ տվեք նկատել, որ «Ամուլսարի մերժումը վանելու է ներդնողներին» չարչրկված բանաձևը սովորական դեմագոգիա է, որը հասարակության ուշադրությունը շեղում է Հայաստանի ինքնիշխանությունը վտանգող և օտարերկրյա ներդնողներին վանող իրական պատճառներից - օտարված, կոռուպցիայի մեջ թաղված էներգետիկ համակարգ, օտարված և ավերված հաղորդակցության միջոցներ, անկատար բանկային համակարգ, դեֆորմացված դատա-իրավական ոլորտ և այլն: Ներդնողը Ամուլսարի հարցին չի նայելու, այլ այն տխուր իրողությանը, որ Հայաստանը երկաթուղի չունի, նորմալ ճանապարհներ չունի. ինչ է - պիտի նոր թալանչիներ գա՞ն «ներդնողի» դիմակի տակ: Կներեք, եղածներն էլ բավական են:
Համբերություն և ողջախոհություն եմ մաղթում Ձեզ:
Դոկտ. Վարդգես Դավթյան