Ռոբերտ Քոչարյանի ծննդյան օրն է. հիշողություններ մանկության տարիներից
ՀՀ երկրորդ եւ Արցախի առաջին նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանն իր ծննդյան օրը նշում է կալանավայրում: Նա բազմաթիվ շնորհավորանքներ է ստանում: Նրան շնորհավորել են ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը, Արցախի առաջնորդ Բակո Սահակյանը, շատ գործիչներ, մարզիկներ, այդ թվում աշխարհառչակ Արթուր Աբրահամը:
Top-News.am-ը միանում է շնորհավորանքներին եւ մաղթում առողջություն եւ ազատություն: Ռոբերտ Քոչարյանի մասին նրա ծննդյան օրը եւ ընդհանրապես կարելի է շատ գրել, բայց այսօր որոշեցինք հատվածաբար ձեզ ներկայացնել նրա մանկության վերաբերյալ հիշողությունները հենց իր «Կյանք եւ ազատություն» գրքից: Այսքանը: Միայն ավելացնենք, որ մեր երկրի, մեր երկրի իշխանությունների ամոթն ու խայտառակությունն է, որ Ռոբերտ Քոչարյանն այսօր զրկված է ազատությունից:
«Ծնվել ու մեծացել եմ Ստեփանակերտում, որ փոքրիկ քաղաք էր Լեռնային Ղարաբաղի՝ Արցախի կենտրոնում: Երբ մտովի վերադառնում եմ մանկություն, հիշում եմ լեռների գրկում ամբողջ աշխարհից թաքնված, մաքուր, կանաչ ու խնամված մեր քաղաքը:
Ասում են՝ իր հետ կատարվածից երկու տարի անց մարդ շատ բան մոռանում է, բացի ամենալավից կամ ամենավատից: Միակ մանկական ողբերգությունը, որ մինչեւ օրս հիշում եմ, մեր շան մահն է. Ջուլբարսը մեքենայի տակ էր ընկել: Մնացած հիշողություններս պատված են հեքիաթային ջերմությամբ, իսկ հիշողությունս բազմում վառ եւ ուրախ պատկերներ է պահպանում...
Մեր ընտանիքն ապրում էր քարաշեն տան մեջ, որ դեռ պապս էր կառուցել: Հիշում եմ՝ ինչպես էինք ամեն ամառ կարմրաներկով ներկում թիթեղյա տանիքը, որ չժանգոտի: Տունը մի քանի անգամ վերակառուցվել էր. սկզբում միայն մի փոքրիկ սենյակ էր, հետո ժամանակի հետ կամաց-կամաց մեծացավ. երկու սենյակ ավելացավ, ծածկապատգամբ ու նկուղ: Մինչ օրս պարզ տեսնում եմ պատերին կախված հին լուսանկարները. պապս, տատս, նախատատս: Ինձ՝ երեխայիս, տունն ահռելի էր թվում: Շատ տարիներ անց տեսնելով՝ զարմացա. պարզվում է՝ ինչ փոքր է եղել: Պատերազմի ժամանակ տունն անվնաս էր մնացել, իսկ հետո քանդեցին. բոլորովին վերջերս այդ տեղում շինարարություն տեսա: Այգին էլ չկար, որ դեռ պապս էր սկսել տնկել...
Ես ու Վալերան մեր սենյակն ունեինք. մի սենյակ՝ երկուսիս: Տարիքի տարբերությունը մեծ չէր՝ ընդամենը երկու տարի: Երեխա ժամանակ իրար հետ հաճախ էինք կռվում. անհեթեթ բաներից, իհարկե. ես, փոքրն էի, համառում էի, ոչ մի հարցում չէի ուզում զիջել եղբորս: Իսկ հետո Վալերան հանկարծ աճեց, բոյ քաշեց, թափ առավ, հասունացավ, զգաց իր ուժը, եւ այդ ժամանակ մեր հարաբերությունները փոխվեցին: Կռիվներն ավարտվեցին, եւ սկսվեց ընկերությունը, որ շարունակվեց ամբողջ կյանքում...
Մորս հետ իմ վեճերի հիմնական պատճառը երաժշտության պարապմունքներն էին: Նրա հեռու զարմիկը լավ ջութակ էր նվագում, ու մայրս երազում էր, որ ես էլ նվագել սովորեմ: Առաջին դասարանում ուղարկեց երաժշտական դպրոց, իսկ ես ահավոր ամաչում էի ու սկսեցի ատել ջութակը: Երբ պատյանը ձեռքիս անցնում էի փողոցով, ականջներս վառվում էին, ուզում էի գետնի տակն անցնել: Երկու տարի տառապեցի, երրորդին գտա լուծումը: Տնից դուրս եմ գալիս իբր պարապմունքի գնալու, բայց աննկատ, որ անցորդները չտեսնեն, ջութակը պահում եմ շիմշատի թփերի տակ, ու վազում տղերքի հետ ֆուտբոլ խաղալու: Խաղում-վերջացնում եմ, վերցնում ջութակը ու հանգիստ գալիս եմ տուն: Մի երկու ամիս այդպես փախա երաժշտությունից, մինչեւ ուսուցչուհին զանգեց ծնողներիս...
Ընդհանրապես արագաշարժ ու կարգապահ էի. դպրոցից եկար, արագ արեցիր դասերդ ու ազատ ես: Մաթեմատիկան, ֆիզիկան հեշտ էին տրվում, սիրում էի աշխարհագրությունն ու գրականությունը: Լեզուների հարցն ավելի դժվար էր. շարադրություն հեշտ էի գրում, բայց սխալները... Ու միայն երկու առարկա չէին ձգում ընդհանրապես՝ հայերենն ու անգլերենը: Ու կյանքը, ասես դիտմամբ, ստիպեց դրանք սովորել արդեն հասուն տարիքում...»