Կմիավորվի՞ ընդդիմությունը, և արդյո՞ք դա ուշացած չէ

Ընդդիմադիր ուժերի միավորման հարցը կրկին հայտնվել է քաղաքական օրակարգում։ Քննարկումների ակտիվացման համար   խթան հանդիսացավ խորհրդարան անցած  առաջատար ընդդիմադիր ուժի՝ «Ուժեղ Հայաստան»  դաշինքի ոչ ֆորմալ վարչապետի թեկնածու Սամվել Կարապետյանի հայտարարությունը ընդդիմության համախմբնան պրոցեսի մասին՝ «Քանի որ մենք այդ սխալը թույլ տվեցինք ընտրություններից առաջ, շատ ընդդիմադիր ուժեր, որոնք, միգուցե, ազնիվ պայքարում էին, բայց գերագնահատեցին իրենց ուժերը։ Շատ ընդդիմադիր ուժերի հետ մենք չկարողացանք պայմանավորվել», - ասել է Կարապետյանը հարցազրույցի ժամանակ։

Կարապետյանի խոսքերից կարելի է եզրակացնել, որ նա ընդդիմադիր ուժերի միավորումը կարևոր նախապայման է համարում իշխանափոխության հասնելու համար. «Առաջարկում եմ ստեղծենք համակարգող խորհուրդ, ուղիղ եթերում շփվենք, բոլոր պրոբլեմները մեր ժողովրդին բացահայտենք, ճիշտ քննարկումներով դիմենք մեր ժողովրդին և, հասկանալով՝ որն է ճիշտ, գնանք այդ քայլերով»,- նշել է Կարապետյանը։ 

Այս համատեքստում, ավելորդ չէ հիշել, որ նախքան ընտրությունները առանձին ընդդիմադիր ուժերով հանդես գալու վերջնական որոշումը, շատ ընդդիմադիր գործիչներ և քաղաքական ուժեր խոսում էին միասնական ընդդիմադիր ճակատ ստեղծելու և այդ ճակատով ընտրություններին հանդես գալու վերաբերյալ՝ ինչը փաստորեն տեղի չունեցավ։

Արդյո՞ք պատճառը որոշ կուսակցութունների կողմից իրենց ուժերը գերագնահատելն էր, թե՞ քաղաքական ուժերի շրջանում կա մի տեսակ «քաղաքական նարցիսիզմ»՝ համոսզմունք առ այն, որ հենց իրենք են այն ուժը, որը կարող է ստանձնել իշխանությունը և հանել երկիրը «ծանր դրությունից»։ 

Փաստորեն, կարելի է ենթադրել, որ ընդդիմադիր դաշտի մի մեծ հատվածում առկա է առաջնորդության և բացառիկության զգացում, որը խոչընդոտում է համագործակցությանը։ Իսկ գուցե սա միավորման կոչ է «նախընտրական շրջանի» համար՝ հաջորդ խորհրդարանական ընտրությունից մոտ  4 տարի   11 ամիս առաջ։